Kosz na drewno do kominka – jaki materiał, rozmiar i konstrukcję wybrać?

Czym jest kosz na drewno do kominka i do czego służy?

Kosz na drewno to metalowy pojemnik ustawiany w bezpośrednim sąsiedztwie kominka, którego zadaniem jest przechowywanie dziennego lub kilkudniowego zapasu opału blisko paleniska. Dobry kosz kominkowy porządkuje przestrzeń, chroni podłogę przed korą i wilgocią oraz przyspiesza dosuszanie drewna sezonowanego, które stoi w cieple promieniującym od obudowy. W mojej praktyce przy doradzaniu klientom w urządzaniu strefy kominkowej to jeden z pierwszych zakupów po samym kominku – często ważniejszy niż komplet dekoracyjnych akcesoriów.

Różnica między koszem a skrzynią na drewno jest prosta, choć często mylona: kosz ma siatkowe lub ażurowe ściany, dzięki czemu powietrze swobodnie krąży wokół szczap i drewno nie “parzy się” wilgocią, podczas gdy zamknięta skrzynia sprzyja zawilgoceniu i pleśni przy dłuższym składowaniu. Z obserwacji wynika też coś praktycznego – kosz z pełnym lub tacowym dnem znacząco ogranicza roznoszenie zrębków, kory i drobnego pyłu po całym salonie, co przy dywanach i panelach ma realne znaczenie.

• Funkcja magazynowa – kosz utrzymuje zapas drewna kominkowego w zasięgu ręki, bez konieczności częstych wyjść po opał.
• Funkcja osuszająca – ciepło od kominka dosusza szczapy, poprawiając ich spalanie i ograniczając osadzanie się sadzy.
• Funkcja porządkowa – ogranicza rozsypywanie kory, trocin i owadów bytujących w drewnie sezonowanym.
• Funkcja dekoracyjna – żeliwny lub kuty kosz bywa równie ważnym elementem aranżacji jak sam pogrzebacz czy szczypce.
• Funkcja bezpieczeństwa – uporządkowany zapas drewna zmniejsza ryzyko potknięcia i przypadkowego kontaktu z gorącą obudową.

Jakie materiały wykorzystuje się do produkcji koszy na drewno?

Kosze na drewno do kominka produkuje się głównie z żeliwa, stali czarnej malowanej proszkowo, stali kutej ręcznie oraz z metalowego drutu formowanego w stylu wikliny. Każdy z tych materiałów ma inną masę, odporność termiczną i cenę, dlatego wybór warto powiązać z odległością kosza od paleniska. Kosz żeliwny najlepiej sprawdza się tuż przy ogniu, stalowy – dalej, a wiklina metalowa najlepiej w roli dekoracyjnego magazynu poza strefą bezpośredniego ciepła.

Kosz żeliwny – zalety i wady

Żeliwo to stop żelaza z węglem (zwykle 2-4% węgla), znany z dużej masy i wysokiej odporności na temperaturę – to dlatego z tego samego materiału odlewa się ruszty i rusztowiny do pieców na ekogroszek czy węgiel. Kosz żeliwny jest stabilny, nie przewraca się przy przypadkowym potrąceniu i dobrze znosi bliski kontakt z gorącym powietrzem od obudowy kominka.

• Zaleta – duża masa własna zapewnia stabilność nawet przy pełnym załadunku szczap 33-40 cm.
• Zaleta – wysoka odporność termiczna pozwala stawiać kosz bliżej paleniska niż modele stalowe.
• Wada – kruchość przy upadku lub uderzeniu, żeliwo pęka zamiast się wyginać jak stal.
• Wada – większy ciężar utrudnia częste przenoszenie, zwłaszcza pustego kosza po napełnieniu w piwnicy.
• Wada – bez zabezpieczenia powierzchni żeliwo koroduje przy stałym kontakcie z wilgotną korą.

Kosz ze stali czarnej i kutej

Stal czarna malowana proszkowo to lżejsza i tańsza alternatywa dla żeliwa – proszkowa powłoka epoksydowa lub poliestrowa chroni metal przed rdzą i jest odporna na zarysowania przy codziennym przeładunku drewna. Stal kuta to zupełnie inna kategoria: ręcznie formowane elementy, często z ornamentami, trafiają do koszy premium sprzedawanych razem z kompletem akcesoriów kominkowych, w tym akcesoria kominkowe – pogrzebacz, szczypce, łopatka.

• Stal czarna malowana proszkowo – niska cena, lekka konstrukcja, mniejsza odporność na bezpośredni kontakt z żarem niż żeliwo.
• Stal kuta ręcznie – wyższa cena wynikająca z pracochłonności, walory dekoracyjne i unikalny wzór każdej sztuki.
• Stal nierdzewna (rzadziej stosowana) – odporność na korozję bez malowania, ale chłodniejszy, mniej “kominkowy” wygląd.
• Wykończenie czarny mat – najczęściej wybierane do wnętrz industrialnych i skandynawskich.

Trzecim, rzadziej spotykanym wariantem jest kosz z metalowego drutu formowanego na kształt plecionej wikliny – lekka konstrukcja ażurowa, głównie dekoracyjna, przeznaczona raczej do przechowywania drewna z dala od bezpośredniego żaru niż tuż przy szybie kominka.

Jaki rozmiar kosza na drewno wybrać do swojego kominka?

Rozmiar kosza na drewno dobiera się do dziennego zużycia opału oraz do długości szczap, jakimi pali się w danym kominku – typowe pojemności koszy domowych mieszczą się w przedziale 0,03-0,08 m3. Kosz zbyt mały wymusza codzienne uzupełnianie zapasu, a przewymiarowany model przy niewielkim kominku wizualnie “przytłacza” strefę paleniskową.

Jak dobrać rozmiar do zużycia drewna?

Przy kominku używanym okazjonalnie, wieczorami w weekendy, wystarczy kosz na jedno-dwa napalenia. Przy kominku jako dodatkowym źródle ciepła w sezonie grzewczym lepiej sprawdzi się model na zapas dwu- lub trzydniowy, by nie chodzić po drewno codziennie.

• Kominek okazjonalny (1-2 razy w tygodniu) – kosz 15-20 litrów w zupełności wystarczy.
• Kominek używany kilka razy w tygodniu – warto rozważyć pojemność 25-40 litrów.
• Kominek jako główne wsparcie ogrzewania – kosz powyżej 50 litrów lub dodatkowy stojak zapasowy.
• Ograniczona powierzchnia salonu – lepszy wąski, wysoki kosz niż szeroki i niski, przy tej samej pojemności.

Jakie wymiary szczap trzeba uwzględnić?

Standardowe długości szczap sprzedawanych w Polsce to 25, 33 i 40 cm – drewno sezonowane cięte na 33 cm jest najpopularniejszym formatem do kominków wolnostojących i wkładów kominkowych. Głębokość kosza musi być o kilka centymetrów większa niż długość szczapy, inaczej drewno nie zmieści się poprzecznie i będzie sterczeć nad krawędzią, co utrudnia przenoszenie i zwiększa ryzyko wysypania kory na podłogę.

Kosz stojący czy kosz na kółkach – co lepsze?

Kosz stojący jest stabilniejszy i wymaga mniej konserwacji, bo nie ma ruchomych elementów, natomiast kosz na kółkach ułatwia transport drewna z zewnątrz lub z piwnicy prosto do kominka. Wybór między nimi zależy głównie od odległości dzielącej miejsce składowania opału od strefy kominkowej – im dalej trzeba nosić drewno, tym bardziej opłaca się wersja jezdna.

Zalety kosza stojącego

• Większa stabilność – brak kółek oznacza mniejsze ryzyko przypadkowego przetoczenia się pełnego kosza.
• Prostsza konstrukcja – mniej elementów mechanicznych do smarowania i wymiany.
• Częściej dostępny w wersji żeliwnej, ze względu na dużą masę własną nieprzeszkadzającą w stałym ustawieniu.
• Zwykle tańszy od odpowiednika na kółkach o podobnej pojemności.

Zalety kosza na kółkach

• Łatwiejszy transport pełnego zapasu drewna bez przekładania go ręcznie do innego pojemnika.
• Wygodne przesunięcie kosza podczas sprzątania podłogi wokół kominka.
• Częściej wykonywany ze stali niż z ciężkiego żeliwa – lżejsza konstrukcja ułatwia jazdę po podłodze.
• Praktyczne rozwiązanie przy dużej odległości między drewutnią a salonem, np. w domach jednorodzinnych z opałem trzymanym na zewnątrz.

Kosz na drewno przy kominku a bezpieczeństwo pożarowe

Kosz na drewno powinien stać w bezpiecznej odległości od otwartego ognia i poza strefą bezpośredniego promieniowania cieplnego szyby lub obudowy kominka – to podstawowa zasada niezależna od materiału, z jakiego wykonano kosz. Materiały niepalne, czyli żeliwo i stal, są bezpieczniejsze niż elementy z tworzyw sztucznych czy tekstylnych wkładów, ale nawet one nie zwalniają z zachowania odstępu od źródła ognia.

Jaka odległość od paleniska jest bezpieczna?

“Materiały i przedmioty stawiane w otoczeniu urządzeń grzewczych na paliwo stałe powinny znajdować się poza strefą bezpośredniego oddziaływania ciepła, z zachowaniem odstępów określonych dla danego typu urządzenia i obudowy” – na podstawie wytycznych rozporządzenia MSWiA ws. ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, 2010 (z późn. zm.).

W praktyce oznacza to, że kosz z drewnem nie powinien dotykać szyby ani obudowy kominka – nawet model żeliwny, mimo wysokiej odporności termicznej materiału, nagrzewa się od promieniowania i może rozgrzać leżące w nim drewno na tyle, że zacznie ono wydzielać żywicę. Przy kominkach z otwartym paleniskiem odstęp powinien być większy niż przy szczelnie zamkniętych wkładach z szybą żaroodporną.

Jakie materiały podłogi są dopuszczalne pod koszem?

“Bezpieczne urządzenie strefy przy kominku obejmuje nie tylko sam otwór paleniskowy, ale i całe otoczenie, w tym miejsce składowania opału – drewno powinno stać z dala od źródła iskier, na podłożu niepalnym lub odpowiednio zabezpieczonym” – Korporacja Kominiarzy Polskich, wytyczne dotyczące bezpiecznego urządzania strefy przy kominku, 2024.

• Podłoga niepalna (kamień, płytka ceramiczna, beton) – najbezpieczniejsze podłoże pod kosz z drewnem.
• Podłoga drewniana lub panele – wymaga maty lub podkładki ognioodpornej pod kosz.
• Dywan i wykładzina tekstylna – odradzane bezpośrednio pod koszem ze względu na ryzyko zaprószenia ognia iskrą.
• Przy podłogowym ogrzewaniu promieniującym – warto dodatkowo sprawdzić odporność termiczną maty ochronnej.

Przy planowaniu rozmieszczenia kosza, zwłaszcza w domach z podłogą drewnianą lub w pobliżu materiałów łatwopalnych, rozsądnie jest skonsultować układ strefy kominkowej z kominiarzem lub instalatorem – to nie jest miejsce na przybliżenia (źródło: Korporacja Kominiarzy Polskich, 2024). Treść tego artykułu ma charakter poglądowy i nie zastępuje indywidualnej oceny instalatora lub kominiarza znającego konkretny budynek.

Jak dobrać kosz do stylu wnętrza?

Kosz na drewno dobiera się do stylu wnętrza przez materiał, kolor wykończenia i formę bryły – surowe żeliwo i kute detale pasują do wnętrz rustykalnych, czarna stal do industrialnych, a proste geometryczne kształty do skandynawskich i nowoczesnych. Z doświadczenia najczęstszym błędem klientów jest dobieranie samego kosza bez patrzenia na pozostałe okucia kominka – efekt bywa niespójny, gdy pogrzebacz jest mosiężny, a kosz czarny matowy.

Styl rustykalny i industrialny

• Rustykalny – kosz żeliwny lub kuty z widoczną patyną, surową fakturą odlewu i nitowanymi uchwytami.
• Industrialny – czarna stal, geometryczne, kanciaste formy, celowo widoczne spawy jako element estetyki.
• Oba style dobrze komponują się z cegłą, kamieniem i drewnem konstrukcyjnym w otoczeniu kominka.

Styl skandynawski i nowoczesny

• Skandynawski – proste bryły, matowe wykończenia, minimalna liczba zdobień.
• Nowoczesny minimalizm – geometryczne kształty walca lub prostopadłościanu, jednolity kolor bez ornamentów.
• Dopasowanie koloru kosza do okucia kominka i pozostałych akcesoriów, w tym akcesoria kominkowe – pogrzebacz, szczypce, łopatka, spina całą aranżację w jedną spójną kolorystykę.

Ile drewna pomieści typowy kosz kominkowy?

Typowy kosz kominkowy mieści od kilkunastu do ponad pięćdziesięciu litrów drewna, co przekłada się na zapas od jednego wieczoru do kilku dni palenia, w zależności od pojemności i intensywności użytkowania kominka. Pojemność warto zestawiać z realnym tygodniowym zużyciem opału, a nie tylko z wyglądem kosza w sklepie.

• Mały kosz (do 15 litrów) – zapas na jedno napalenie, wygodny przy kominkach używanych okazjonalnie.
• Średni kosz (25-40 litrów) – zapas na 2-3 dni przy umiarkowanym zużyciu, najczęściej wybierany format domowy.
• Duży kosz lub stojak (powyżej 50 litrów) – przy kominku jako głównym źródle ogrzewania w sezonie.
• Orientacyjnie 25-litrowy kosz mieści około 15-18 kg suchego drewna liściastego, w zależności od gęstości ułożenia szczap.

Przy wyborze pojemności warto policzyć własne zużycie w kilogramach na tydzień – jeśli w sezonie grzewczym spala się 20-25 kg drewna tygodniowo, kosz 40-litrowy pozwoli uzupełniać zapas raz na 2-3 dni zamiast codziennie.

Jak czyścić i konserwować kosz na drewno?

Kosz na drewno czyści się regularnie z kory, trocin i resztek owadów, a metal bez powłoki ochronnej – żeliwo i stal surową – trzeba okresowo natłuszczać olejem lnianym lub woskiem, by ograniczyć korozję. Zaniedbany kosz żeliwny potrafi pokryć się nalotem rdzy już po jednym wilgotnym sezonie, jeśli stoi blisko wilgotnej kory bez żadnej ochrony powierzchni.

Jak czyścić żeliwo i stal surową?

1. Opróżnić kosz i strzepnąć z niego korę, trociny oraz drobne resztki drewna na zewnątrz lub do worka na odpady.
2. Przetrzeć wnętrze i zewnętrzne powierzchnie suchą szczotką lub miękką ściereczką, unikając wilgoci na surowym metalu.
3. Nałożyć cienką warstwę oleju lnianego na powierzchnię żeliwa lub stali surowej za pomocą miękkiej szmatki.
4. Odczekać kilkanaście minut i zetrzeć nadmiar oleju, pozostawiając cienką, matową powłokę ochronną.
5. Powtarzać zabieg co 2-3 miesiące w sezonie grzewczym, częściej przy wysokiej wilgotności pomieszczenia.

Ten sam schemat konserwacji olejem lnianym stosuje się przy innych elementach żeliwnych w domu – podobne zasady opisuję przy okazji tematu renowacja i usuwanie rdzy z żeliwa, gdzie natłuszczanie jest jednym z etapów po mechanicznym usunięciu korozji.

Jak dbać o kosze malowane proszkowo?

• Unikać ściernych środków czyszczących i druciaków metalowych, które niszczą powłokę proszkową.
• Czyścić wilgotną, miękką ściereczką z dodatkiem delikatnego detergentu, a następnie wytrzeć do sucha.
• Kontrolować stan uchwytów i spawów, zwłaszcza przy koszach na kółkach narażonych na większe obciążenia mechaniczne.
• Ewentualne odpryski powłoki poprawiać dedykowanym lakierem w aerozolu w kolorze zbliżonym do oryginalnego wykończenia.

Kosz na drewno czy stojak na drewno – różnice w konstrukcji?

Stojak na drewno to zwykle rama z prętów bez pełnego dna, przeznaczona głównie do składowania większych ilości opału na zewnątrz lub w garażu, podczas gdy kosz ma pełne albo siatkowe dno i sprawdza się lepiej w pomieszczeniu, bo ogranicza rozsypywanie zrębków. Oba rozwiązania bywają zresztą łączone w jednym produkcie.

Konstrukcja kosza a konstrukcja stojaka

• Kosz – pełne lub gęsto siatkowe dno, zwarta bryła, transportowalny uchwyt, mniejsza pojemność.
• Stojak – otwarta rama, brak dna lub dno ażurowe rzadkie, większa pojemność, przeznaczony do stałej lokalizacji.
• Stojak lepiej odprowadza wilgoć z drewna przechowywanego na zewnątrz, kosz lepiej chroni podłogę wewnątrz domu.
• Stojaki bywają wykonane z grubszych prętów stalowych, bo dźwigają większe obciążenie niż typowy kosz salonowy.

Kiedy wybrać model hybrydowy?

Niektóre modele łączą obie funkcje – zewnętrzna, stabilna rama stojaka mieści wyjmowany, wyściełany kosz wewnętrzny, który wynosi się do napełnienia drewnem na zewnątrz i wnosi z powrotem do salonu już gotowy. To rozwiązanie sprawdza się przy większych domach z osobną drewutnią, gdzie transport dużych ilości opału odbywa się rzadziej, ale w większych partiach.

Ile kosztuje kosz na drewno do kominka?

Cena kosza na drewno rośnie wraz z masą użytego materiału i stopniem wykończenia dekoracyjnego – najprostsze modele stalowe malowane proszkowo należą do segmentu ekonomicznego, żeliwo plasuje się w segmencie średnim, a kute ręcznie kosze sygnowane przez uznanych producentów akcesoriów kominkowych trafiają do segmentu premium. Dokładne kwoty w złotówkach zmieniają się sezonowo i zależą od sklepu, dlatego przed zakupem warto porównać aktualne oferty, zamiast opierać się na jednej liczbie z artykułu.

Segment ekonomiczny i średni

• Segment ekonomiczny – proste kosze ze stali czarnej malowanej proszkowo, bez zdobień, najczęściej produkcji masowej.
• Segment średni – kosze żeliwne standardowej wielkości, solidna masa, prosta forma bez ornamentów.
• W obu segmentach cena zależy głównie od pojemności – im większy kosz, tym więcej surowca i wyższy koszt produkcji.

Segment premium

• Kosze kute ręcznie z ornamentami, często w kompletach z pogrzebaczem, szczypcami i łopatką.
• Modele sygnowane przez znanych producentów akcesoriów kominkowych, z gwarancją i dodatkowym wykończeniem powierzchni.
• Limitowane serie lub kosze na indywidualne zamówienie, dopasowane wymiarami do konkretnego kominka.

Gdzie ustawić kosz na drewno – odległość od komina i podłoga?

Kosz na drewno trzeba ustawić poza strefą bezpośredniego promieniowania cieplnego obudowy kominka, z zachowaniem swobodnego dostępu do drzwiczek paleniska oraz na niepalnym lub odpowiednio zabezpieczonym podłożu. Ustawienie kosza to nie tylko kwestia wygody – to element bezpiecznego urządzenia całej strefy kominkowej, o czym przypomina Instytut Techniki Budowlanej w wytycznych dotyczących materiałów niepalnych stosowanych w otoczeniu źródeł ognia (ITB, 2023).

Strefa bezpieczna wokół obudowy kominka

• Zachowanie odstępu od obudowy kominka poza strefę bezpośredniego promieniowania cieplnego szyby.
• Ustawienie kosza z boku, a nie naprzeciw drzwiczek paleniska, by nie ograniczać dostępu podczas dokładania drewna.
• Uwzględnienie ciągu komunikacyjnego w pomieszczeniu, tak by kosz nie stał się przeszkodą przy codziennym ruchu.
• Unikanie ustawiania kosza tuż nad kratkami nawiewu ciepłego powietrza z wkładu kominkowego.

Podłoga i mata ochronna pod koszem

Nie jest to konieczne przy każdej podłodze, ale mata lub podkładka ochronna pod koszem ułatwia sprzątanie kory i trocin, a przy podłogach drewnianych lub panelach dodatkowo zabezpiecza powierzchnię przed zarysowaniem i przypadkowym kontaktem z gorącym metalem po długim staniu blisko kominka. Podobne zasady odległości i doboru materiału podłoża dotyczą też stałych elementów palnika, dlatego przy okazji doboru kosza warto zerknąć na temat ruszt do kominka – kiedy wymienić – obie kwestie łączy ten sam nadrzędny cel, czyli bezpieczne i trwałe urządzenie strefy przy ogniu.

• Podłoga kamienna lub ceramiczna – nie wymaga dodatkowej maty pod koszem.
• Panele i podłoga drewniana – zalecana mata ochronna, zwłaszcza pod koszami żeliwnymi o dużej masie.
• Dywan w strefie kominkowej – lepiej przesunąć poza zasięg kosza i samego paleniska.

Najczęściej zadawane pytania

Czy kosz żeliwny na drewno rdzewieje?

Tak, żeliwo bez powłoki ochronnej koroduje przy stałym kontakcie z wilgocią pochodzącą z kory i świeżo przyniesionego drewna. Regularne natłuszczanie olejem lnianym lub woskiem co kilka miesięcy znacząco ogranicza ten proces i utrzymuje matową, ochronną powłokę na powierzchni metalu.

Jaka pojemność kosza wystarczy na jeden wieczór?

Kosz o pojemności 15-20 litrów zazwyczaj wystarcza na jednorazowe napalenie w kominku domowym. Przy częstszym użytkowaniu, kilka razy w tygodniu, lepiej sprawdzi się model o pojemności 25-40 litrów, który pozwala uzupełniać zapas rzadziej.

Czy kosz na drewno trzeba czymś wykładać?

Nie jest to konieczne, ale mata lub podkładka ochronna pod koszem ułatwia sprzątanie kory i trocin, szczególnie na podłogach drewnianych lub panelach. Niektórzy producenci oferują też wyściółkę tekstylną do wnętrza kosza, choć przy modelach stawianych blisko ciepła lepiej z niej zrezygnować.

Czy kosz na drewno może stać bezpośrednio przy szybie kominka?

Nie zaleca się takiego ustawienia – kosz z drewnem powinien znajdować się poza strefą bezpośredniego promieniowania cieplnego, zgodnie z zasadami bezpieczeństwa przeciwpożarowego dla materiałów w otoczeniu paleniska (źródło: rozporządzenie MSWiA ws. ochrony przeciwpożarowej budynków, 2010, z późn. zm.). Dokładny bezpieczny odstęp warto ustalić z instalatorem znającym konkretny model kominka.

Czy lepszy jest kosz żeliwny czy stalowy?

To zależy od miejsca ustawienia i sposobu użytkowania. Żeliwo lepiej sprawdza się blisko źródła ciepła dzięki wyższej odporności termicznej i większej masie zapewniającej stabilność, natomiast stal jest lżejsza i tańsza, co bywa praktyczniejsze przy częstym przenoszeniu drewna z zewnątrz.

Ile waży typowy kosz żeliwny na drewno?

Pusty kosz żeliwny o pojemności 25-30 litrów waży zwykle kilka do kilkunastu kilogramów, w zależności od grubości odlewu i wielkości modelu – to znacznie więcej niż porównywalny kosz ze stali czarnej. Z praktyki wynika, że ta masa jest zaletą przy stałym ustawieniu, ale utrudnieniem przy koszach mających służyć jako wersja przenośna.

Czy kosz na drewno nadaje się też na zewnątrz, np. przy grillu żeliwnym?

Kosz przeznaczony do wnętrza domu nie zawsze sprawdzi się na zewnątrz bez dodatkowej ochrony powłoki – stała ekspozycja na deszcz i zmienne temperatury przyspiesza korozję nawet przy dobrze natłuszczonym żeliwie. Do przechowywania opału przy grillu czy kominku ogrodowym lepiej wybrać model dedykowany warunkom zewnętrznym, a zasady pielęgnacji żeliwa na dworze są zbliżone do tych opisanych przy temacie meble ogrodowe żeliwne – pielęgnacja na zewnątrz.

Źródła i literatura

1. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ws. ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, Dz.U., 2010 (z późn. zm.) – wymagania dotyczące odległości materiałów od źródeł ognia.
2. Korporacja Kominiarzy Polskich – wytyczne dotyczące bezpiecznego urządzania strefy przy kominku i przechowywania opału, 2024.
3. Instytut Techniki Budowlanej (ITB) – wytyczne dotyczące materiałów niepalnych stosowanych w otoczeniu źródeł ognia, 2023.

Tomasz Borkowski

Praktyk renowacji żeliwa i miłośnik gotowania na żeliwnych patelniach. Od kilkunastu lat przywraca do życia stare patelnie, garnki, ruszty i piece – czyści, wypala, sezonuje i dogląda, żeby służyły kolejnym pokoleniom. Na Żeliwo24 dzieli się metodami, które sam przetestował w kuchni i warsztacie: co naprawdę działa, co jest mitem, a co potrafi zepsuć dobry odlew. Prywatnie fan steków z żeliwnej patelni i zimowych wieczorów przy kozie.