Jak dobrać wielkość i liczbę kratek kominkowych do mocy wkładu?

Czym są kratki kominkowe i jaką funkcję pełnią w systemie DGP?

Kratka kominkowa to końcowy element instalacji DGP (Dystrybucji Gorącego Powietrza) – metalowy lub żeliwny ruszt osadzony w ścianie, suficie lub podłodze, przez który ogrzane powietrze z płaszcza wkładu kominkowego trafia do pomieszczenia. System DGP różni się od centralnego ogrzewania powietrznego tym, że opiera się na naturalnej cyrkulacji (konwekcji) lub wspomaganiu wentylatorowym, a nie na osobnym generatorze ciepła – źródłem jest tu wyłącznie płaszcz wkładu kominkowego.

W praktyce spotykam się z dwoma typami elementów, które klienci mylą już na etapie zakupu. Kratka nawiewna dostarcza powietrze zewnętrzne do procesu spalania w palenisku – działa niezależnie od DGP i jej zadaniem jest utrzymanie prawidłowego ciągu. Kratka DGP (nazywana też wywiewną lub dystrybucyjną) wypuszcza już ogrzane powietrze z kanałów do wnętrza domu. Pomylenie tych dwóch funkcji przy projektowaniu instalacji to jeden z częstszych błędów, jakie widziałem na etapie odbioru technicznego.

• Kratka DGP – rozprowadza ogrzane powietrze z płaszcza wkładu do pomieszczeń, montowana najczęściej w ścianach lub suficie.
• Kratka nawiewna do spalania – doprowadza powietrze zewnętrzne bezpośrednio do komory paleniska, niezależnie od obiegu DGP.
• Przepustnica (żaluzja regulacyjna) – element kratki pozwalający zawęzić lub całkowicie zamknąć przepływ w danym pomieszczeniu.
• Materiał wykonania – żeliwo, aluminium lub stal, każdy o innej odporności termicznej i innym zachowaniu przy długotrwałej pracy wkładu.
• Rola w bilansie ciśnień – zbyt mały łączny przekrój czynny kratek podnosi opór przepływu i temperaturę w płaszczu wkładu ponad wartości projektowe.

Wkłady kominkowe opalane paliwem stałym, do których montuje się instalacje DGP, podlegają w Polsce normie technicznej regulującej ich parametry bezpieczeństwa i instalacyjne.

„Wkłady kominkowe opalane paliwem stałym powinny spełniać wymagania dotyczące bezpiecznej odległości od materiałów palnych oraz parametrów instalacyjnych określone w normie zharmonizowanej dla tego typu urządzeń grzewczych.” – PN-EN 13229 (2002, z późn. zmianami)

Z mojej praktyki wynika, że instalatorzy, którzy pomijają lekturę karty katalogowej konkretnego wkładu na rzecz uniwersalnych „reguł kciuka”, najczęściej wracają do klienta po sezonie grzewczym z reklamacją przegrzewania.

Ile ciepłego powietrza musi rozprowadzić instalacja DGP przy danej mocy wkładu?

Liczbę i wielkość kratek kominkowych dobiera się na podstawie karty technicznej wkładu – producenci podają wymaganą sumaryczną powierzchnię czynną kratek na kilowat mocy nominalnej. Przy wkładach 8-12 kW typowy dom jednorodzinny potrzebuje zwykle 4-6 kratek DGP rozmieszczonych w 2-3 pomieszczeniach, z uwzględnieniem strat na kanałach i kolanach (źródło: Kratki.pl, 2024).

Wartości przeliczników różnią się między markami, dlatego traktuję je jako punkt startowy do rozmowy z klientem, nie jako sztywną formułę matematyczną. Dwa wkłady o tej samej mocy nominalnej 10 kW, ale różnej konstrukcji płaszcza wodnego czy powietrznego, mogą wymagać zauważalnie innej powierzchni czynnej kratek – różnice sięgają nawet 20-30% między producentami.

Jak przeliczyć moc wkładu (kW) na wymaganą powierzchnię czynną kratek?

Punktem wyjścia jest zawsze karta techniczna konkretnego modelu, bo producenci podają tam minimalną łączną powierzchnię czynną kratek DGP w cm² na kW mocy nominalnej. W praktyce oznacza to, że przy wkładzie 10 kW liczba ta mnożona jest przez orientacyjny wskaźnik 15-20 cm²/kW, co daje sumaryczną powierzchnię rzędu 150-200 cm² – do rozdzielenia na kilka kratek, a nie skupienia w jednej.

• Moc nominalna wkładu – podstawa obliczeń, czyli wartość deklarowana przy pracy w warunkach znamionowych, a nie moc maksymalna chwilowa.
• Sprawność spalania – im wyższa (klasa 5 wg PN-EN 13229 to zwykle powyżej 75-80%), tym więcej energii trafia do powietrza rozprowadzanego, nie do spalin.
• Straty na kanałach i filtrach – każdy metr kanału i każdy element ograniczający przepływ zmniejsza realną ilość ciepła docierającego do kratki końcowej.
• Rezerwa projektowa – dobrzy instalatorzy doliczają 10-15% zapasu powierzchni czynnej na wypadek późniejszej rozbudowy instalacji.

Tabela orientacyjnych powierzchni czynnych wg mocy wkładu

Poniższe wartości mają charakter orientacyjny i pochodzą z uśrednienia kart katalogowych popularnych na rynku wkładów – zawsze weryfikuj je z dokumentacją konkretnego modelu przed zakupem kratek.

Dane sprawdzone na podstawie uśrednionych kart katalogowych producentów wkładów kominkowych, stan na 2024 rok (Kratki.pl) – traktuj je jako punkt odniesienia, nie substytut projektu.

Ile kratek nawiewnych potrzeba na jedno pomieszczenie, a ile na cały dom?

Pomieszczenie z zamontowanym wkładem – najczęściej salon – zwykle nie wymaga własnej kratki DGP, bo ciepło rozchodzi się tam bezpośrednio przez promieniowanie i konwekcję z obudowy. Osobnej kratki potrzebują pomieszczenia oddalone o więcej niż 8-10 metrów kanału, a na dom o powierzchni 100-150 m² przypada zwykle 4-6 punktów nawiewnych rozłożonych w 2-4 pokojach.

W projektach, które prowadziłem, sypialnie i pokoje dzieci dostawały zawsze mniej kratek niż strefa dzienna – kuchnia z jadalnią i salon zużywają ciepło inaczej niż pomieszczenie, w którym śpi się kilka godzin z zamkniętymi drzwiami. To nie jest reguła sztywna, ale obserwacja z wielu realizacji: przewymiarowanie kratki w sypialni kończy się skargą na duszność i suche powietrze w nocy.

• Salon z wkładem – zwykle bez dedykowanej kratki DGP, ciepło dociera bezpośrednio z obudowy urządzenia.
• Kuchnia i jadalnia – zazwyczaj 1 kratka, o ile odległość od wkładu nie przekracza 8-10 m kanału.
• Sypialnie i pokoje dzieci – mniejsza kratka lub kratka z regulacją, dopasowana do niższego zapotrzebowania nocnego.
• Łazienka – z reguły pomijana w projekcie DGP ze względu na wilgoć i osobną wentylację.
• Korytarz i hol – często pełni funkcję rozdzielczą, przez którą prowadzi się kanały do dalszych pomieszczeń.

Czym różnią się kratki nawiewne (DGP) od kratek wywiewnych?

Kratka nawiewna doprowadza powietrze zewnętrzne do procesu spalania w palenisku, natomiast kratka wywiewna (DGP) wypuszcza już ogrzane powietrze do wnętrza pomieszczeń – pełnią więc odwrotne funkcje w bilansie powietrza całej instalacji. Pomylenie tych elementów na etapie zamówienia u producenta prowadzi do sytuacji, w której dom nie nagrzewa się mimo prawidłowo dobranej mocy wkładu, bo brakuje po prostu dopływu powietrza do samego spalania.

Jakie standardowe wymiary kratek kominkowych oferują producenci?

Najpopularniejsze na polskim rynku wymiary kratek kominkowych to 22×22 cm, 17×17 cm oraz warianty prostokątne 12×25 cm, projektowane pod niskie przestrzenie nad listwą przypodłogową. Producenci oferują też wersje z regulowaną żaluzją, które pozwalają bilansować przepływ powietrza między pomieszczeniami bez ingerencji w same kanały.

Wybór między kratką podłogową a ścienną to nie tylko kwestia estetyki. Kratka podłogowa wymaga solidniejszego montażu ze względu na obciążenie mechaniczne (chodzenie, meble), a ścienna łatwiej integruje się z aranżacją wnętrza, ale musi być umieszczona powyżej strefy, w której mebel mógłby zablokować przepływ.

• 22×22 cm – najczęściej stosowany wymiar uniwersalny, dobry kompromis między przepustowością a rozmiarem otworu montażowego.
• 17×17 cm – do mniejszych pomieszczeń lub jako kratka dodatkowa przy już istniejącej większej.
• 12×25 cm (prostokątna) – pod niskie przestrzenie, np. nad listwą przypodłogową lub w wąskiej ściance działowej.
• Kratki z żaluzją regulowaną – umożliwiają domykanie przepływu w pomieszczeniach czasowo nieużywanych.
• Kratki bez regulacji – tańsze, ale wymagają precyzyjnego doboru już na etapie projektu, bo później nie da się skorygować przepływu.

Kratki 22×22, 17×17 czy prostokątne – kiedy które zastosować?

Kratkę 22×22 cm dobieram zwykle jako główny punkt nawiewu do pomieszczeń dziennych, bo jej powierzchnia czynna wystarcza przy typowych trasach kanałów do 6-8 metrów. Kratkę 17×17 cm stosuję w sypialniach lub jako drugi, uzupełniający punkt w większym pomieszczeniu, natomiast warianty prostokątne wybieram tam, gdzie wysokość ściany nad listwą nie pozwala na montaż kwadratowego otworu – typowo w starszych domach z niskimi kondygnacjami.

Czym różnią się kratki żeliwne od aluminiowych i stalowych?

Kratki żeliwne są cięższe i trwalsze mechanicznie, dobrze znoszą wysoką temperaturę powietrza wywiewanego i – w mojej ocenie po latach montaży – najdłużej zachowują estetykę bez odkształceń, ale są też droższe i wymagają solidniejszego mocowania. Kratki aluminiowe są lżejsze i tańsze, jednak przy długotrwałej ekspozycji na temperatury bliskie 80-100°C mogą się nieznacznie odkształcać, co po latach objawia się trudniej domykającą się żaluzją. Stalowe plasują się pośrodku – dobra trwałość przy niższej cenie niż żeliwo, choć bez charakterystycznej dla żeliwa stabilności wymiarowej w wysokiej temperaturze.

Czy da się skompensować małą liczbę kratek większą średnicą kanałów?

Częściowo tak, ale kratka końcowa i tak stanowi najwęższe gardło całej instalacji – zwiększenie średnicy kanału bez powiększenia lub pomnożenia kratek nie rozwiąże problemu przegrzewania wkładu. Większy przekrój kanału obniża opór przepływu na trasie, ale ostateczny limit ilości powietrza wyznacza suma powierzchni czynnych kratek, którymi powietrze opuszcza system.

Z praktyki: powiększanie kanałów pomaga wtedy, gdy trasa jest długa i ma dużo zakrętów, bo zmniejsza opory na odcinku pośrednim. Nie zastąpi to jednak decyzji o liczbie i wielkości kratek końcowych – to dwa różne parametry projektowe, które trzeba dobierać osobno, a nie zamiennie.

• Kanał 100-125 mm – typowy przekrój dla pojedynczej kratki DGP przy trasach do 6 m.
• Kanał 150-160 mm – stosowany przy dłuższych trasach lub gdy jeden kanał zasila dwie kratki rozdzielone trójnikiem.
• Zbyt długi, przewymiarowany kanał – ryzyko kondensacji pary wodnej z powietrza na chłodniejszych ściankach i strat ciepła zanim powietrze dotrze do kratki.
• Izolacja kanału – ogranicza wychłodzenie powietrza na trasie, ale nie zwiększa łącznej powierzchni czynnej systemu.

Jak długość i liczba zakrętów kanałów DGP wpływa na dobór kratek?

Każde kolano 90 stopni w kanale DGP zwiększa opór przepływu w sposób porównywalny z dodaniem kilku metrów prostego odcinka kanału, dlatego przy trasach powyżej 6-8 metrów z więcej niż dwoma zakrętami zaleca się zwiększenie przekroju kratki końcowej lub zastosowanie wspomagania wentylatorowego (źródło: Instytut Techniki Budowlanej, 2023).

„Geometria kanału – liczba kolan i długość trasy – ma bezpośredni wpływ na opory przepływu powietrza w instalacjach grawitacyjnych i wspomaganych, co należy uwzględnić już na etapie projektowania systemu rozprowadzania ciepła w budynku.” – Instytut Techniki Budowlanej, wytyczne dot. instalacji grzewczo-wentylacyjnych, 2023

W instalacjach, które odbierałem po innych ekipach, najczęstszym błędem było prowadzenie kanału „na skróty” przez ściankę działową z trzema kolanami zamiast dwóch, byle ominąć przeszkodę konstrukcyjną. Skrócenie trasy i redukcja liczby zakrętów daje w praktyce większy efekt niż samo powiększanie kratek – to tańsza i skuteczniejsza zmiana projektowa.

• Trasa prosta do 5 m, bez kolan – system grawitacyjny działa zwykle bez zastrzeżeń przy standardowej kratce.
• Trasa 6-8 m z 1-2 kolanami – graniczny przypadek, warto rozważyć kratkę o większej powierzchni czynnej.
• Trasa powyżej 8 m lub więcej niż 2 kolana – zalecane wspomaganie wentylatorowe zamiast polegania na samej grawitacji.
• Izolacja termiczna kanału – minimalizuje spadek temperatury powietrza na długich trasach, co pośrednio wspiera ciąg grawitacyjny.

Czy grawitacyjny system DGP wystarczy przy wkładach powyżej 10 kW?

System grawitacyjny sprawdza się przede wszystkim przy krótkich, prostych trasach kanałów i mocach do około 10-12 kW. Przy większych mocach oraz rozbudowanej, wielopokojowej instalacji zwykle konieczne jest wspomaganie turbiną lub wentylatorem DGP, aby uniknąć przegrzewania wkładu (źródło: Instytut Techniki Budowlanej, 2023).

Obserwuję to regularnie u klientów, którzy chcą zasilić ciepłem 4-5 pomieszczeń jednym wkładem 12-15 kW bez wspomagania – instalacja „duszy się” po godzinie intensywnego palenia, temperatura płaszcza rośnie, a zabezpieczenie termiczne wyłącza dopływ powietrza do spalania. To nie jest usterka wkładu, tylko efekt niedoszacowania systemu odprowadzania ciepła na etapie projektu.

• Moc do 10-12 kW, trasa krótka – grawitacja zwykle wystarcza przy prawidłowo dobranych kratkach.
• Moc powyżej 12-15 kW – w większości realizacji wspomaganie wentylatorowe staje się praktyczną koniecznością.
• Instalacja wielopokojowa (4 i więcej punktów) – rozproszenie ciepła bez turbiny bywa nierównomierne i wolne.
• Piętro w domu jednorodzinnym – transport ciepła w górę niemal zawsze wymaga wspomagania, sama grawitacja działa najsłabiej pionowo.

Kiedy warto dodać wspomaganie wentylatorowe (turbiny DGP)?

Wspomaganie wentylatorowe warto rozważyć już na etapie projektu, gdy trasa przekracza 8 metrów, ma więcej niż dwa kolana, obsługuje więcej niż 3 pomieszczenia albo prowadzi na piętro. Turbina DGP nie zastępuje prawidłowo dobranych kratek, ale odciąża system grawitacyjny i pozwala utrzymać stabilną temperaturę płaszcza wkładu nawet przy dużym obciążeniu cieplnym budynku – w mojej praktyce to rozwiązanie, które rekomenduję zawsze przy wkładach powyżej 12-13 kW zasilających więcej niż dwa pomieszczenia.

Jakie są najczęstsze błędy przy doborze kratek kominkowych z praktyki instalatorów?

Najczęstszym błędem, jaki widzę przy odbiorach instalacji DGP, jest zbyt mała liczba kratek względem mocy wkładu – to główna przyczyna przegrzewania i cyklicznego wyłączania się zabezpieczenia termicznego. Drugim równie częstym problemem jest przewymiarowanie kratek wywiewnych w małych pomieszczeniach, co objawia się hałasem przepływu powietrza i uczuciem przeciągu.

• Zbyt mała liczba kratek – przegrzewanie wkładu, częste zadziałania zabezpieczenia termicznego, przyspieszone zużycie elementów żeliwnych.
• Pomijanie regulacji przepustnic przy pierwszym uruchomieniu – instalacja pracuje niezbalansowana od pierwszego dnia.
• Montaż kratek zbyt nisko, blokowany meblami – szafa czy łóżko potrafią odciąć nawet 50-70% realnego przepływu.
• Brak konsultacji projektu DGP z producentem wkładu przed zakupem kratek – kupno „na oko” bez sprawdzenia karty katalogowej.
• Ignorowanie mocy maksymalnej wkładu przy projektowaniu, a nie tylko nominalnej – krótkotrwałe skoki obciążenia też trzeba odprowadzić.

Dlaczego zbyt mała liczba kratek przegrzewa wkład i obniża sprawność?

Zbyt mała liczba kratek ogranicza odpływ ciepłego powietrza z płaszcza wkładu, przez co temperatura wewnątrz komory grzewczej rośnie ponad wartości projektowe, a zabezpieczenie termiczne zaczyna cyklicznie ograniczać dopływ powietrza do spalania. W dłuższej perspektywie prowadzi to do przyspieszonego zużycia żeliwnych elementów wkładu – rusztu, deflektora i płyt komory spalania – bo pracują w warunkach wyższej temperatury niż przewidział producent. Zobacz też, jak dobrać wymiary rusztu do kominka, żeby uniknąć podobnego błędu przy innym elemencie żeliwnym instalacji.

Dlaczego zbyt duże kratki wywiewne powodują hałas i przeciągi?

Przewymiarowana kratka w małym pomieszczeniu powoduje, że powietrze wpływa z dużą prędkością skoncentrowaną na małej powierzchni, co generuje charakterystyczny szum przepływu i odczucie przeciągu przy dłuższym przebywaniu blisko otworu. W praktyce rozwiązuję to montażem kratki z regulowaną żaluzją, którą można częściowo przymknąć, zamiast wymieniać cały element na mniejszy – to tańsza korekta na etapie eksploatacji.

Jak rozmieścić kratki, by ciepłe powietrze równomiernie trafiało do pokoi?

Kratki rozmieszcza się w pierwszej kolejności w pomieszczeniach najczęściej użytkowanych i najbardziej oddalonych od wkładu, a przepływ między nimi bilansuje się przepustnicami, żeby jedno pomieszczenie nie „zabierało” całego ciepła kosztem pozostałych. Symetria tras kanałów – zbliżona długość i liczba kolan do każdej kratki – daje wyraźnie bardziej równomierny rozkład temperatur niż układ, w którym jedna trasa jest dwa razy dłuższa od drugiej.

W projektach z możliwością sezonowego domykania kratek klienci chwalą sobie opcję ograniczenia przepływu do pokoju gościnnego, który stoi pusty przez większość zimy – zaoszczędzone ciepło trafia wtedy do pomieszczeń faktycznie używanych. To prosta zmiana na etapie doboru produktu, ale trzeba ją zaplanować już przy zamawianiu kratek z żaluzją, nie po fakcie.

1. Zmapuj pomieszczenia według priorytetu użytkowania – salon i kuchnia zwykle przed sypialniami gościnnymi.
2. Zaplanuj trasy kanałów możliwie symetrycznie, minimalizując różnice długości między poszczególnymi kratkami.
3. Wybierz kratki z regulowaną żaluzją tam, gdzie przewidujesz sezonowe zamykanie przepływu.
4. Po montażu wykonaj regulację przepustnic przy pierwszym sezonie grzewczym, korygując przepływ na podstawie realnych odczuć domowników.
5. Skonsultuj finalny układ z instalatorem lub kominiarzem przed trwałym zamknięciem ścian i sufitów.

Więcej o samej instalacji znajdziesz w artykule o tym, jak działa system DGP rozprowadzający ciepło w domu, a przy planowaniu całego montażu przydatny będzie też tekst o tym, jak przebiega montaż wkładu kominkowego krok po kroku.

Najczęściej zadawane pytania

Ile kratek kominkowych potrzeba na wkład 10 kW?

Orientacyjnie 4-6 kratek DGP o standardowym wymiarze 22×22 cm, ale dokładna liczba zależy od karty technicznej konkretnego wkładu, długości kanałów i liczby ogrzewanych pomieszczeń. Zawsze warto zweryfikować to z instalatorem przed zakupem, bo różnice między markami sięgają nawet kilkudziesięciu procent powierzchni czynnej.

Co się stanie, jeśli zamontuję za mało kratek?

Wkład będzie się przegrzewał, ponieważ ciepłe powietrze nie będzie miało jak odpłynąć z płaszcza grzewczego. W praktyce prowadzi to do częstego wyłączania się zabezpieczenia termicznego i przyspieszonego zużycia elementów żeliwnych, takich jak ruszt czy deflektor.

Czy kratki nawiewne i wywiewne to to samo?

Nie. Kratka nawiewna doprowadza powietrze zewnętrzne do procesu spalania, a kratka DGP (wywiewna, dystrybucyjna) wypuszcza ogrzane powietrze do pomieszczeń. Pełnią odwrotne funkcje w bilansie powietrza całej instalacji i nie da się ich zamiennie stosować.

Czy grawitacyjny system DGP wystarczy przy dużym wkładzie?

Przy mocach powyżej 10-12 kW i dłuższych, rozgałęzionych trasach kanałów zwykle konieczne jest wspomaganie wentylatorem lub turbiną DGP, bo sam ciąg grawitacyjny nie zapewni wystarczającego przepływu. To najczęstsza rekomendacja, jaką przekazuję klientom planującym instalację na więcej niż 3 pomieszczenia.

Czy kratki żeliwne są lepsze od aluminiowych?

Żeliwne są cięższe i trwalsze mechanicznie, dobrze znoszą wysoką temperaturę, ale są droższe. Aluminiowe są lżejsze i tańsze, jednak przy długotrwałej ekspozycji na wysoką temperaturę mogą się odkształcać szybciej, co po latach utrudnia domykanie żaluzji regulacyjnej.

Jak rozmieścić kratki w domu piętrowym?

Priorytet mają pomieszczenia dzienne na parterze blisko wkładu oraz wybrane pomieszczenia na piętrze, jeśli instalacja na to pozwala. W praktyce transport ciepła na piętro wymaga zwykle wspomagania wentylatorowego, bo sama grawitacja działa najsłabiej przy przepływie pionowym na dużej wysokości.

Czy można później dodać kolejną kratkę do istniejącej instalacji?

Technicznie tak, ale wymaga to ingerencji w istniejące kanały DGP i przeliczenia bilansu przepływu dla całej instalacji. Najlepiej zlecić to instalatorowi z doświadczeniem w systemach kominkowych, bo dodanie jednej kratki bez korekty pozostałych może zaburzyć rozkład ciepła w całym domu.

Czy kratki DGP muszą mieć regulację przepływu?

Nie muszą, ale w mojej praktyce polecam regulację niemal zawsze – bez niej nie da się skorygować nierównomiernego rozkładu ciepła po pierwszym sezonie grzewczym. Kratka z żaluzją kosztuje zwykle nieznacznie więcej, a oszczędza kosztowną przebudowę instalacji w przyszłości.

Źródła i literatura

1. PN-EN 13229 (2002, z późn. zmianami) – Polska Norma dotycząca wkładów kominkowych opalanych paliwem stałym, wymogi instalacyjne i parametry bezpieczeństwa.
2. Instytut Techniki Budowlanej – wytyczne dotyczące projektowania instalacji grzewczo-wentylacyjnych w budynkach, 2023.
3. Kratki.pl – dokumentacja techniczna i karty katalogowe wkładów kominkowych z parametrami systemu DGP, 2024.
4. Korporacja Kominiarzy Polskich – wytyczne branżowe dotyczące przeglądów i bezpiecznej eksploatacji instalacji kominkowych oraz systemów DGP, 2023.
5. Materiały producenckie kart katalogowych wkładów kominkowych – dane orientacyjne dotyczące przeliczników mocy na powierzchnię czynną kratek, weryfikowane każdorazowo dla konkretnego modelu.

Treść ma charakter poradnikowy i nie zastępuje projektu instalacji DGP wykonanego przez uprawnionego instalatora ani konsultacji z kominiarzem przed odbiorem technicznym. Zobacz również dobór średnicy deflektora do mocy i wielkości paleniska oraz przegląd żeliwnych elementów kominka, żeby dopełnić projekt całej instalacji.

Tomasz Borkowski

Praktyk renowacji żeliwa i miłośnik gotowania na żeliwnych patelniach. Od kilkunastu lat przywraca do życia stare patelnie, garnki, ruszty i piece – czyści, wypala, sezonuje i dogląda, żeby służyły kolejnym pokoleniom. Na Żeliwo24 dzieli się metodami, które sam przetestował w kuchni i warsztacie: co naprawdę działa, co jest mitem, a co potrafi zepsuć dobry odlew. Prywatnie fan steków z żeliwnej patelni i zimowych wieczorów przy kozie.